İtalyan iktisatçı Vilfredo Pareto, 19. yüzyıl sonunda İtalya'daki toprakların yaklaşık yüzde 80'inin nüfusun yüzde 20'sine ait olduğunu saptamıştı. Joseph Juran, 1950'lerde bu dağılımın kalite hatalarında da geçerli olduğunu fark ederek ilkeyi yönetim aracına dönüştürdü ve Pareto'nun adını verdi.
Pratikte Pareto analizi, hata türlerini sıklığa göre azalan sırada sütun grafiğine döker ve birikimli yüzde eğrisini üzerine çizer: iyileştirme çabasının nereye yöneleceği böylece tartışmasız görünür hâle gelir. Altı Sigma projelerinde tanımlama aşamasının vazgeçilmez aracıdır.
Juran sonradan "önemsiz çoğunluk" ifadesinden vazgeçip faydalı çoğunluk demeyi yeğledi — kaizen felsefesinin küçük iyileştirmeleri de değerli sayan bakışıyla uyum içinde.