Kökeni Herbert Simon'ın The Sciences of the Artificial (1969) çalışmasına ve Stanford'daki tasarım araştırmalarına uzanır; IDEO'nun kurucusu David Kelley ve Tim Brown eliyle 2000'lerde yönetim diline girdi. Stanford d.school'un beş aşamalı modeli — empati, tanımlama, fikir üretme, prototipleme, test — en yaygın çerçevedir.
Yöntemin ayırt edici yanı sorunu çözmeden önce doğru sorunu bulmaya ayrılan zamandır: kullanıcıyı gözlemek, söylediğiyle yaptığı arasındaki farkı görmek ve varsayımları askıya almak. Fikir üretme aşamasında yargı ertelenir; ayıklama, prototiplerin karşılaştığı gerçek tepkiyle yapılır.
Yaklaşım, sanat ve kültür kurumlarında ziyaretçi deneyimi tasarımından eğitim programlarına kadar geniş biçimde uygulanır. Eleştirisi, kolaylıkla yapışkan not ve atölye ritüeline indirgenmesi ve yapısal kısıtları göz ardı etmesidir; nitelikli uygulaması gerçek kullanıcı araştırması ve uygulanabilir prototip gerektirir.